سیستم اعلام حریق آدرس پذیر

شیدا شرقی-کارشناس مهندسی ایمنی صنعتی

اصول کشف و تشخیص حریق در سیستم‌های آدرس پذیر مشابه سیستم‌های متعارف است، به جز اینکه در این گونه سیستم‌ها، هر یک از آشکار سازهای اتوماتیک و یا شستی‌ها دارای آدرس منحصر به فردی هستند که از طریق آن تابلوی کنترل مرکزی قادر به شناسایی و تعیین هر یک از آنهاست.

مدار کشف در این گونه سیستم‌های نه به صورت شاخه‌ای، بلکه به صورت حلقوی است، که از تابلوی کنترل مرکزی آغاز و به همان تابلو ختم می‌شود و کلیه تجهیزات آشکار سازی به صورت موازی در همین مدار حلقوی جای می‌گیرند هر حلقه می‌تواند به تناسب تعداد تجهیزات و سطوح مورد حفاظت، یک یا چند منطقه را شامل شود و هر تابلوی کنترل مرکزی آدرس پذیر نیز می‌تواند یک یا چند حلقه را پشتیبانی کند.

آشکار سازهای سیستم آدرس پذیر دارای ساختار سوییچ گونه‌ای هستند که برای شناسایی آنها توسط تابلوی کنترل مرکزی به کار می‌رود.

به نظر می‌رسد که در سیستم‌های آدرس پذیر، موضوع منطقه بندی چندان حایز اهمیت نباشد، زیرا شناسایی آشکار سازها از طریق شناسه اختصاصی آنها امکان پذیر است، اما گستردن حلقه تشخیص بر بستر مناطق مختلف می تواند به کشف محل وقوع، سرعت بیشتری دهد. بنابراین در اینگونه سیستم‌ها نیز اگر چه مناطق در قالب مدار مطرح نیستند، اما با توجه به همان معیارهای تعیین منطقه حریق، به صورت مجازی در نظر گرفته می‌شوند.

حداکثر مساحت فضاهایی که توسط یک حلقه می‌توانند حفاظت شوند، ده هزار متر مربع است و براین اساس، یک حلقه حداقل پنج منطقه را پوشش می‌دهد.

آشکار سازهای آدرس پذیر نیز مانند آشکار سازهای متعارف دارای حساسیت از پیش تعیین شده کارخانه‌ای و عملکردی رله گونه هستند با این تفاوت که از مکانیسم خاصی برای آدرس دهی برخودارند. تابلوهای کنترلی مرکزی سیستم‌های آدرس پذیر دارای نمایشگر LCD با قابلیت نمایش پیام‌های کوتاه متنی هستند و می‌توانند هر یک از آشکارسازها یا شستی‌های آدرس داده شده را شناسایی کنند.